การวิวัฒนาการของไวรัส SARS-CoV-2 ยังคงดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง โดยมีแนวโน้มที่ชัดเจนในการเพิ่มความสามารถในการแพร่เชื้อและการหลบหลีกภูมิคุ้มกัน ในขณะที่ความรุนแรงของโรครวมถึงอัตราการเสียชีวิตโดยรวมลดลงเมื่อเทียบกับช่วงการระบาดใหญ่ในระยะแรก อย่างไรก็ตาม ภาระทางสาธารณสุขได้เปลี่ยนจากการจัดการการแพร่ระบาดเฉียบพลันไปสู่การรับมือกับสภาวะโรคประจำถิ่นที่มีความเสี่ยงต่อการติดเชื้อซ้ำและภาวะลองโควิด (Long COVID) ภูมิทัศน์ของไวรัสในปัจจุบันถูกครอบงำโดยสายพันธุ์ย่อยของ Omicron ซึ่ง ณ วันที่ 25 มิถุนายน 2568 องค์การอนามัยโลก (WHO) ได้กำหนดให้สายพันธุ์ JN.1 เป็นสายพันธุ์ที่น่าสนใจ (Variant of Interest: VOI) และมีสายพันธุ์อื่นๆ ที่อยู่ภายใต้การเฝ้าระวัง (Variants Under Monitoring: VUMs) ได้แก่ KP.3, KP.3.1.1, JN.1.18, LP.8.1, NB.1.8.1, XEC และ XFG

__________________________________

__________________________________

การกลายพันธุ์ของไวรัสเป็นกระบวนการทางธรรมชาติที่เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องเมื่อไวรัสแพร่กระจายด้วยการเพิ่มจำนวนตัวเองซ้ำๆ ตั้งแต่การระบาดใหญ่เริ่มต้นขึ้น เชื้อ SARS-CoV-2 ได้มีการวิวัฒนาการอย่างรวดเร็ว ส่งผลให้เกิดสายพันธุ์ที่สำคัญหลายสายพันธุ์ที่องค์การอนามัยโลก (WHO) กำหนดให้เป็น "สายพันธุ์ที่น่ากังวล" (Variants of Concern: VOCs) ได้แก่ Alpha, Beta, Gamma, และ Delta การมาถึงของสายพันธุ์ Omicron (B.1.1.529) ได้สร้างจุดเปลี่ยนที่สำคัญในการวิวัฒนาการของไวรัส เนื่องจากมีการกลายพันธุ์ที่ตำแหน่งโปรตีนหนาม (spike protein) จำนวนมากถึง 32 ตำแหน่ง ซึ่งมากกว่าสายพันธุ์อื่นๆ อย่างเห็นได้ชัด การกลายพันธุ์ที่ซับซ้อนนี้ส่งผลให้ Omicron มีความสามารถในการแพร่เชื้อที่สูงกว่ามาก แต่ในขณะเดียวกันก็ก่อให้เกิดอาการของโรคที่เบากว่าสำหรับประชากรส่วนใหญ่ การวิวัฒนาการนี้แสดงให้เห็นถึงความสัมพันธ์แบบ "การแข่งขันด้านอาวุธ" (arms race) ระหว่างไวรัสกับระบบภูมิคุ้มกันของมนุษย์

ในบรรดาสายพันธุ์ย่อยล่าสุดที่กำลังแพร่ระบาด สายพันธุ์ Nimbus (NB.1.8.1) และ Stratus (XFG) เป็นตัวอย่างที่โดดเด่นของกลยุทธ์การวิวัฒนาการที่แตกต่างกัน โดย Nimbus มีการกลายพันธุ์ที่ช่วยให้มันสามารถยึดเกาะกับเซลล์ของมนุษย์ได้ดีขึ้น ทำให้มันสามารถติดเชื้อได้อย่างมีประสิทธิภาพมากกว่าสายพันธุ์ก่อนหน้าถึง 2.5 เท่า ซึ่งอธิบายถึงการแพร่กระจายที่รวดเร็วของมัน ในทางตรงกันข้าม Stratus แสดงให้เห็นถึงกลยุทธ์ที่มุ่งเน้นการหลบหลีกภูมิคุ้มกัน โดยมีการกลายพันธุ์ที่ช่วยให้มันสามารถหลบเลี่ยงแอนติบอดีที่ร่างกายสร้างขึ้นเพื่อต่อสู้กับการติดเชื้อได้ดีขึ้น การที่สายพันธุ์เหล่านี้ใช้กลยุทธ์ที่แตกต่างกันในการอยู่รอดในประชากรที่มีภูมิคุ้มกันสูง บ่งชี้ว่าไวรัสได้พัฒนาไปสู่ความเชี่ยวชาญเฉพาะด้านมากขึ้น

การทำความเข้าใจการวิวัฒนาการอย่างต่อเนื่องของไวรัส ทำให้เราเห็นถึงความสำคัญของระบบเฝ้าระวังทั่วโลกที่ช่วยให้สามารถติดตามและจำแนกสายพันธุ์ใหม่ได้อย่างทันท่วงที

__________________________________

__________________________________

เพื่อจัดระเบียบและสื่อสาร1เกี่ยวกับสายพันธุ์ที่สำคัญได้อย่างมีประสิทธิภาพ องค์การอนามัยโลก (WHO) ได้พัฒนาระบบการจำแนกตามความเสี่ยงด้านสาธารณสุข ระบบนี้ประกอบด้วยสามระดับหลัก ได้แก่ สายพันธุ์ที่น่ากังวล (VOCs), สายพันธุ์ที่น่าสนใจ (VOIs) และสายพันธุ์ที่อยู่ภายใต้การเฝ้าระวัง (VUMs) ในอดีต WHO ได้ใช้ชื่อเรียกที่มาจากอักษรกรีก (เช่น Alpha, Beta, Delta) เพื่อให้ผู้คนสามารถอ้างอิงถึงสายพันธุ์ที่สำคัญได้ง่าย อย่างไรก็ตาม ณ วันที่ 15 มีนาคม 2566 WHO ได้ประกาศปรับระบบการติดตาม โดยจะสงวนการให้ชื่ออักษรกรีกสำหรับสายพันธุ์ที่ถูกจัดเป็น VOCs เท่านั้น นอกจากนี้ ยังมีการใช้ระบบทางวิทยาศาสตร์ที่ละเอียดอ่อนกว่า เช่น ระบบ PANGO lineage ซึ่งนักวิจัยใช้ในการจำแนกสายพันธุ์ย่อยได้อย่างแม่นยำ

การเฝ้าระวังทางจีโนมิกส์ (genomic surveillance) มีบทบาทสำคัญอย่างยิ่งในการติดตามการวิวัฒนาการของไวรัสและการแจ้งเตือนด้านสาธารณสุขอย่างรวดเร็ว ในสหรัฐอเมริกา ศูนย์ควบคุมและป้องกันโรค (CDC) ได้ดำเนินการผ่านระบบเฝ้าระวังสายพันธุ์แห่งชาติ (National SARS-CoV-2 Strain Surveillance: NS3) กระบวนการนี้ประกอบด้วยหลายขั้นตอน เริ่มตั้งแต่การรวบรวมตัวอย่างผู้ติดเชื้อจากห้องปฏิบัติการสาธารณสุขทั่วประเทศ

__________________________________

__________________________________

นอกจากระบบเฝ้าระวังระดับชาติแล้ว ความร่วมมือระหว่างประเทศยังเป็นส่วนสำคัญในการเสริมสร้างความพร้อมรับมือกับการระบาด ตัวอย่างที่โดดเด่นคือบทบาทของศูนย์จีโนมทางการแพทย์ (Center for Medical Genomics: CMG) คณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาลรามาธิบดี ซึ่งได้รับการสนับสนุนทุนวิจัยจาก AHF (AIDS Healthcare Foundation) เพื่อทำการถอดรหัสพันธุกรรมตัวอย่างเชื้อ SARS-CoV-2 ที่แพร่ระบาดในประเทศไทย ข้อมูลที่ได้ถูกแบ่งปันผ่านฐานข้อมูล GISAIDS เพื่อเป็นประโยชน์ต่อประชาคมโลกในการเฝ้าระวังทางจีโนมิกส์

ความร่วมมือครั้งนี้ได้สร้างประโยชน์ที่สำคัญหลายประการ:

• การมีส่วนร่วมระดับโลก: ข้อมูลทางจีโนมิกส์ที่ได้ช่วยอำนวยความสะดวกในการเปรียบเทียบในระดับสากล และทำหน้าที่เป็นระบบเตือนภัยล่วงหน้าสำหรับสายพันธุ์ใหม่ที่กำลังจะเกิดขึ้น

• ผลกระทบเชิงนโยบาย: ข้อมูลที่ค้นพบถูกส่งมอบให้กับหน่วยงานด้านสาธารณสุขของไทย เพื่อใช้เป็นแนวทางในการกำหนดกลยุทธ์การฉีดวัคซีน, การตอบสนองต่อการระบาด, และการวางแผนเตรียมความพร้อม

• การสื่อสารสาธารณะ: ในช่วงเวลาที่มีข้อมูลบิดเบือนอย่างกว้างขวาง ศูนย์จีโนมทางการแพทย์ได้ให้ข้อมูลที่ถูกต้องและอ้างอิงหลักวิทยาศาสตร์ผ่านช่องทางโซเชียลมีเดียและสถานีโทรทัศน์ระดับชาติ ช่วยลดความสับสนและส่งเสริมความเชื่อมั่นในการฉีดวัคซีน

• การสร้างขีดความสามารถ: การสนับสนุนจาก AHF ทำให้ศูนย์จีโนมทางการแพทย์พร้อมด้วยแพลตฟอร์มการถอดรหัสพันธุกรรมยุคใหม่ (Next-Generation Sequencing: NGS) ที่ทันสมัย ทำให้ไม่เพียงแต่สามารถพัฒนาด้านเวชศาสตร์แม่นยำ (precision medicine) ได้เท่านั้น แต่ยังพร้อมสำหรับการเฝ้าระวังทางจีโนมิกส์แบบครบวงจรในกรณีที่เกิดการระบาดในอนาคต

ระบบการเฝ้าระวังเหล่านี้เองที่ทำให้เราสามารถระบุและทำความเข้าใจถึงคุณสมบัติของสายพันธุ์ที่กำลังแพร่ระบาดในปัจจุบัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในกลุ่มสายพันธุ์ย่อยของ Omicron ที่ครอบงำภูมิทัศน์ของไวรัสในขณะนี้

__________________________________

__________________________________

ณ วันที่ 25 มิถุนายน 2568 องค์การอนามัยโลก (WHO) ได้ระบุว่าสายพันธุ์ JN.1 เป็นสายพันธุ์ที่น่าสนใจ (VOI) และกำลังเฝ้าติดตามอย่างใกล้ชิด นอกจากนี้ ยังมีสายพันธุ์ย่อยของ Omicron อีกหลายสายพันธุ์ที่ถูกจัดอยู่ในกลุ่มสายพันธุ์ที่อยู่ภายใต้การเฝ้าระวัง (VUMs) ซึ่งรวมถึง KP.3, KP.3.1.1, JN.1.18, LP.8.1, NB.1.8.1, XEC และ XFG

จากข้อมูลประมาณการล่าสุด (Nowcast) ของศูนย์ควบคุมและป้องกันโรคแห่งสหรัฐอเมริกา (CDC) สำหรับช่วง 4 สัปดาห์สิ้นสุดวันที่ 30 สิงหาคม 2568 พบว่าภูมิทัศน์ของสายพันธุ์ที่แพร่ระบาดในสหรัฐฯ ได้มีการเปลี่ยนแปลงอย่างมีนัยสำคัญ โดยสายพันธุ์ XFG ได้กลายเป็นสายพันธุ์หลัก คิดเป็น 78% ของการแพร่ระบาด ตามมาด้วยสายพันธุ์ NB.1.8.1 (Nimbus) ที่ 14% และ LP.8.1 ที่ 3% นอกจากนี้ยังพบสายพันธุ์ NW.1 และ LF.7 คิดเป็น 2% และ 1% ตามลำดับ

การจัดกลุ่มสายพันธุ์ของ WHO และข้อมูลประมาณการจาก CDC ช่วยให้เราเห็นภาพรวมของสายพันธุ์ที่กำลังระบาด แต่หากเจาะลึกไปที่กลไกการแพร่เชื้อและการหลบหลีกภูมิคุ้มกัน เราจะเห็นกลยุทธ์การวิวัฒนาการที่แตกต่างกันอย่างชัดเจนระหว่างสายพันธุ์ Nimbus และ Stratus

__________________________________

__________________________________

การวิวัฒนาการของไวรัส SARS-CoV-2 ในปัจจุบันมีความซับซ้อนและมีกลยุทธ์ที่หลากหลาย โดยสายพันธุ์ Nimbus (NB.1.8.1) และ Stratus (XFG) เป็นตัวอย่างที่โดดเด่นของกลยุทธ์ที่แตกต่างกันในการแพร่กระจาย

สายพันธุ์ Nimbus (NB.1.8.1) แสดงให้เห็นถึงกลยุทธ์ที่เน้นการแพร่เชื้อที่สูงขึ้นอย่างชัดเจน ข้อมูลจากการทดลองในห้องปฏิบัติการแสดงให้เห็นว่า Nimbus มีการกลายพันธุ์ที่ช่วยให้มันสามารถจับกับตัวรับ ACE2 บนเซลล์ของมนุษย์ได้อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้น ทำให้มันสามารถติดเชื้อเซลล์ได้ดีกว่าสายพันธุ์ก่อนหน้าถึง 2.5 เท่า ซึ่งเป็นปัจจัยสำคัญที่อธิบายถึงการแพร่กระจายอย่างรวดเร็วของสายพันธุ์นี้ ในด้านอาการ ไวรัสสายพันธุ์นี้ยังคงมีอาการส่วนใหญ่ที่คล้ายกับไข้หวัดทั่วไป เช่น เจ็บคอ, ไอ, มีน้ำมูก, และอ่อนเพลีย แต่ที่น่าสังเกตคือผู้ป่วยบางรายอาจมีอาการเจ็บคอแบบ "เจ็บแปลบ" โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงแรกของการติดเชื้อ และยังไม่พบหลักฐานว่าสายพันธุ์นี้จะทำให้อาการโดยรวมรุนแรงกว่าสายพันธุ์ก่อนหน้าสำหรับคนส่วนใหญ่

ในทางกลับกัน สายพันธุ์ Stratus (XFG) แสดงให้เห็นถึงกลยุทธ์ที่แตกต่างออกไป แม้ว่ามันจะไม่มีความสามารถในการติดเชื้อเซลล์ได้ดีเท่า Nimbus แต่มันกลับมีความโดดเด่นในด้านการหลบหลีกภูมิคุ้มกัน สายพันธุ์นี้มีการกลายพันธุ์ที่ช่วยให้มันสามารถหลบเลี่ยงการตรวจจับจากแอนติบอดีซึ่งเป็นโปรตีนที่ร่างกายสร้างขึ้นเพื่อต่อสู้กับการติดเชื้อได้ดีขึ้น ความสามารถในการหลบเลี่ยงภูมิคุ้มกันนี้ทำให้มันสามารถแพร่กระจายได้อย่างรวดเร็วโดยการหลีกเลี่ยงการถูกตรวจจับจากภูมิคุ้มกันที่เคยมีอยู่ก่อนหน้า ไม่ว่าจะเป็นจากการฉีดวัคซีนหรือการติดเชื้อครั้งก่อน แม้ว่ามันจะหลบภูมิคุ้มกันได้ดี แต่ยังไม่มีหลักฐานบ่งชี้ว่าสายพันธุ์นี้จะทำให้เกิดอาการป่วยที่รุนแรง

การที่สายพันธุ์ที่มีกลยุทธ์การวิวัฒนาการที่แตกต่างกัน เช่น Nimbus (เน้นการแพร่เชื้อ) และ Stratus (เน้นการหลบหลีกภูมิคุ้มกัน) สามารถแพร่ระบาดควบคู่กันไปได้ บ่งชี้ว่าไวรัสได้พัฒนาไปสู่กลยุทธ์ที่มีความเชี่ยวชาญเฉพาะทางมากขึ้น แทนที่จะรวมคุณสมบัติทั้งหมดไว้ในสายพันธุ์เดียว

คุณสมบัติที่แตกต่างกันของแต่ละสายพันธุ์ส่งผลโดยตรงต่อผลกระทบทางคลินิกและภาระด้านสาธารณสุข ซึ่งเป็นสิ่งที่เราต้องทำความเข้าใจเพื่อการรับมืออย่างเหมาะสม

__________________________________

__________________________________

6.1 การเปรียบเทียบอาการและความรุนแรงของโรค

การวิเคราะห์เชิงเปรียบเทียบระหว่างสายพันธุ์ Omicron และ Delta แสดงให้เห็นถึงความแตกต่างที่สำคัญในลักษณะทางคลินิก โดยข้อมูลจากการศึกษาแบบย้อนหลังพบว่าผู้ป่วยที่ติดเชื้อ Omicron มีอาการไม่รุนแรงสูงกว่าผู้ป่วยที่ติดเชื้อ Delta อย่างมีนัยสำคัญ (80% เทียบกับ 35%) สาเหตุหลักของความแตกต่างนี้คือสายพันธุ์ Omicron มีแนวโน้มที่จะแบ่งตัวในทางเดินหายใจส่วนบน ในขณะที่ Delta สามารถแบ่งตัวในปอดและทำให้เกิดอาการปอดอักเสบที่รุนแรงได้มากกว่า

อาการที่พบบ่อยในผู้ป่วยที่ติดเชื้อสายพันธุ์ Omicron และสายพันธุ์ย่อย ได้แก่ อาการคล้ายไข้หวัด เช่น เจ็บคอ, ไอ, มีน้ำมูก, คัดจมูก, และอ่อนเพลีย อาการที่เคยเป็นเอกลักษณ์ในสายพันธุ์ก่อนหน้า เช่น การสูญเสียการรับรสและกลิ่น กลับพบได้น้อยลงมาก

นอกจากลักษณะอาการที่แตกต่างกันแล้ว การวิเคราะห์ยังชี้ให้เห็นถึงกลุ่มประชากรที่มีความเสี่ยงสูงต่ออาการรุนแรง แม้ว่าภาพรวมของโรคจะเบาลงก็ตาม

6.2 ปัจจัยเสี่ยงสำหรับโรครุนแรง

แม้ว่าอาการโดยรวมของสายพันธุ์ใหม่จะเบาลง แต่ความเสี่ยงต่อการป่วยรุนแรง การเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาล และการเสียชีวิตยังคงเป็นข้อกังวลที่สำคัญสำหรับประชากรบางกลุ่ม ปัจจัยเสี่ยงที่แข็งแกร่งที่สุดคืออายุที่มากขึ้น โดยความเสี่ยงต่อการเสียชีวิตเพิ่มขึ้นอย่างมากในผู้ที่มีอายุมากกว่า 65 ปี นอกจากนี้ กลุ่มที่มีโรคประจำตัวเรื้อรัง รวมถึงผู้ที่มีภูมิคุ้มกันบกพร่องและผู้ที่ไม่ได้ฉีดวัคซีนหรือไม่ได้รับวัคซีนเข็มกระตุ้นตามคำแนะนำ ยังคงมีความเสี่ยงสูงที่จะมีอาการรุนแรงหากติดเชื้อ

ในขณะที่การรับมือกับความรุนแรงของโรคเฉียบพลันดีขึ้น แต่ภัยคุกคามที่ยังคงอยู่และท้าทายคือภาวะลองโควิด ซึ่งสามารถเกิดขึ้นได้ในทุกการติดเชื้อซ้ำ

6.3 ภัยคุกคามที่ยังคงอยู่ของภาวะลองโควิด (Long COVID)

ภาวะลองโควิดคืออาการเรื้อรังที่เกิดขึ้นหลังจากติดเชื้อ SARS-CoV-2 โดยอาการอาจคงอยู่เป็นเวลาหลายสัปดาห์หรือหลายเดือน สิ่งที่น่าเป็นกังวลคือทุกคนที่เคยติดเชื้อ SARS-CoV-2 มีความเสี่ยงที่จะเกิดภาวะลองโควิด และที่สำคัญคือการติดเชื้อซ้ำในแต่ละครั้งก็มีความเสี่ยงที่จะเกิดภาวะลองโควิดเพิ่มขึ้นเช่นกัน

เพื่อรับมือกับผลกระทบเหล่านี้ การประเมินประสิทธิผลของมาตรการป้องกันและรักษาจึงเป็นสิ่งสำคัญในการวางกลยุทธ์ด้านสาธารณสุข

__________________________________

__________________________________

7.1 บทบาทของวัคซีนในยุคหลังการระบาด

ปัจจุบัน เป้าหมายหลักของโครงการฉีดวัคซีนป้องกันโควิด-19 ได้เปลี่ยนจากการป้องกันการติดเชื้อโดยสมบูรณ์ไปสู่การป้องกันอาการป่วยรุนแรง การเข้ารักษาในโรงพยาบาล และการเสียชีวิต การวิจัยล่าสุดยังคงยืนยันว่าวัคซีนยังคงมีประสิทธิผลในการต่อสู้กับสายพันธุ์ใหม่ๆ โดยข้อมูลจากการทดลองทางคลินิกระยะที่ 3 ของวัคซีนที่ปรับปรุงสำหรับสายพันธุ์ LP.8.1 (LP.8.1-adapted COVID-19 vaccine) แสดงให้เห็นว่าวัคซีนสามารถกระตุ้นการสร้างแอนติบอดีลบล้าง (neutralizing antibodies) ต่อสายพันธุ์ย่อย LP.8.1 ได้เพิ่มขึ้นอย่างน้อย 4 เท่า เมื่อเทียบกับระดับก่อนการฉีด

ในขณะที่วัคซีนยังคงเป็นเครื่องมือสำคัญ การรักษาด้วยยาต้านไวรัสก็มีบทบาทในการลดความรุนแรงของโรค โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับกลุ่มเสี่ยง

7.2 ประสิทธิผลของการรักษาด้วยยา

แนวทางการรักษาในปัจจุบันได้มีการปรับปรุงให้สอดคล้องกับพฤติกรรมของไวรัสที่เปลี่ยนไป ยาต้านไวรัสชนิดรับประทาน เช่น Paxlovid และ Remdesivir ยังคงเป็นทางเลือกที่แนะนำสำหรับการรักษาผู้ป่วยที่มีความเสี่ยงสูงเพื่อป้องกันการดำเนินของโรคไปสู่อาการรุนแรงและการเข้ารักษาในโรงพยาบาล อย่างไรก็ตาม ข้อมูลแสดงให้เห็นถึงความท้าทายที่สำคัญในการใช้โมโนโคลนอลแอนติบอดี (monoclonal antibody therapy) การวิวัฒนาการของสายพันธุ์ใหม่ๆ โดยเฉพาะ Omicron ทำให้โมโนโคลนอลแอนติบอดีหลายชนิดที่เคยมีประสิทธิผลไม่สามารถใช้ได้ผลอีกต่อไป

จากข้อมูลทั้งหมดเกี่ยวกับคุณสมบัติของไวรัสและประสิทธิผลของมาตรการรับมือ จึงนำมาสู่ข้อแนะนำที่สำคัญสำหรับยุทธศาสตร์สาธารณสุขเชิงรุก

__________________________________

__________________________________

ผู้เชี่ยวชาญยังคงแนะนำมาตรการป้องกันส่วนบุคคลดังต่อไปนี้:

• การสวมหน้ากากอนามัย: ควรสวมหน้ากากในสถานที่แออัดหรือในอาคารที่มีการระบายอากาศไม่ดี เช่น ระบบขนส่งสาธารณะ, โรงพยาบาล, หรือเมื่อมีอาการป่วยทางเดินหายใจ

• การรักษาสุขอนามัย: ล้างมือบ่อยๆ ด้วยสบู่และน้ำ หรือเจลแอลกอฮอล์ที่มีความเข้มข้นอย่างน้อย 70%

• การเว้นระยะห่าง: หลีกเลี่ยงการอยู่ในพื้นที่ที่มีคนหนาแน่น

• การแยกกักตัว: หากมีอาการป่วยหรือผลตรวจ ATK เป็นบวก ควรแยกกักตัวเป็นเวลาอย่างน้อย 5 วัน

การฉีดวัคซีนยังคงเป็นเครื่องมือที่ดีที่สุดในการป้องกันอาการป่วยรุนแรง การเข้ารักษาในโรงพยาบาล และภาวะลองโควิด ผู้เชี่ยวชาญจึงแนะนำให้ประชาชน โดยเฉพาะกลุ่มเสี่ยง ควรได้รับการฉีดวัคซีนตามคำแนะนำล่าสุดอย่างต่อเนื่อง

ข้อแนะนำเหล่านี้เป็นส่วนหนึ่งของการเปลี่ยนผ่านไปสู่การอยู่ร่วมกับไวรัสอย่างยั่งยืน ซึ่งต้องอาศัยการสรุปบทเรียนและทำความเข้าใจแนวโน้มในอนาคต

__________________________________

__________________________________

การวิเคราะห์ที่ผ่านมาสรุปได้ว่าไวรัส SARS-CoV-2 ยังคงมีการวิวัฒนาการอย่างต่อเนื่อง โดยมีเป้าหมายหลักในการปรับตัวเพื่อหลบหลีกภูมิคุ้มกันของประชากรโลก สายพันธุ์ใหม่ๆ ที่เกิดขึ้นมีแนวโน้มที่จะแพร่เชื้อได้ง่ายกว่า แต่ก่อให้เกิดอาการป่วยที่เบากว่าเมื่อเทียบกับสายพันธุ์ก่อนหน้าอย่าง Delta อย่างไรก็ตาม ภัยคุกคามที่สำคัญและยั่งยืนคือความเสี่ยงในการเกิดภาวะลองโควิดจากการติดเชื้อซ้ำ การรับมือกับการระบาดในปัจจุบันและอนาคตต้องอาศัยแนวทางที่ยืดหยุ่น โดยการเฝ้าระวังทางจีโนมิกส์อย่างต่อเนื่องทั่วโลกมีความจำเป็นอย่างยิ่งในการติดตามการเปลี่ยนแปลงของไวรัส

__________________________________

Variants and Genomic Surveillance

ไขข้อข้องใจ "ติดเชื้อคนเดียว" 2 สายพันธุ์ "อัลฟา - เดลตา" : ตอบโจทย์ (13 ก.ค. 64)

“The next คลื่นอนาคต” ตอน "COVID-19 ไวรัสช็อกโลก"

ศูนย์จีโนมทางการแพทย์รพ.รามาฯเตือนระวังโอมิครอน KP.2.3/XEC: ลูกผสมสายพันธุ์ใหม่แพร่เร็วกว่าเดิม2เท่า

ศูนย์จีโนมฯระบุไทยยังไม่พบลูกผสม"ไฮบริด"เฝ้าระวังใกล้ชิด